Vladimirskiy Pond, vijver in Perovo, Moskou, Rusland

Vladimirskiy Pond is een kunstmatige waterplas in het district Perovo in Moskou, gevoed door een overkluisde linkerzijrivier van de Nisjtsjenka. Het beslaat 2,3 hectare, is gemiddeld 2,5 meter diep en bevat 22.500 kubieke meter water. Sinds de reconstructie van 2021-2022 zijn de oevers voorzien van met graniet gevulde gabions, en larikshouten hellingen laten watervogels aan land komen.

De vijver werd in de jaren 1700 aangelegd als waterreserve voor het gebied. In de loop der eeuwen veranderde het met versterkte oevers van beton en asfalt, en een reconstructie in 2021 en 2022 voegde moderne beveiligingen toe zoals grote stenen manden langs de randen.

De volksnaam van de vijver, Ogurets (komkommer), komt van zijn langwerpige vorm; de officiële naam verwijst naar de vroegere Vladimirskoje-weg, nu Sjosse Entoeziastov, en naar de nederzetting Vladimirski, waarvan de straten in 1950 werden benoemd. De vijver komt voor in Andrej Goesevs novelle "Roesski pisatel ne ljoebit vanil" en in Sergej Amans ironische gedicht "Razmysjlenija oe Vladimirskogo proeda".

De vijver is gemakkelijk bereikbaar met openbaar vervoer met bushaltes en een metrostation in de buurt. De vlakke paden rond het water zijn geschikt voor wandelen en fietsen, en nabijgelegen kleine cafes bieden snacks en dranken na uw bezoek.

De vijver is genoemd in de literatuur en beschreven in gedichten als een rustige plek voor nadenken. Deze literaire verbindingen hebben het een speciale plaats in Moskou's cultureel geheugen gegeven, hoewel het een bescheiden onderdeel van het stadslandschap blijft.