Rominten Hunting Lodge, Keizerlijk jachtslot in het district Nesterovsky, Rusland.

Het jachtslot Rominten was een gebouw van rood gebeitste sparrenstammen in de Rominter Heide in Oost-Pruisen, ontworpen door Holm Hansen Munthe en Ole Sverre in Noorse Dragestil, met materialen en arbeiders uit Noorwegen. In 1950 werd het in sterk verkleinde en vereenvoudigde vorm overgebracht naar Luisenwahl, nu deel van Kaliningrad, waar het dienstdoet als kantoor van het parkbeheer. Het dorp Rominten zelf werd na de Tweede Wereldoorlog afgebroken.

Een jachthuis in Rominten is al in 1572 vermeld en werd in 1674 herbouwd, maar eind 19e eeuw restten alleen een bosbouwnederzetting, een taverne en een houtvesterskantoor. Wilhelm II bezocht de Rominter Heide in 1890 en liet vanaf 1891 door Noorse arbeiders een nieuw jachtslot in Dragestil bouwen, met uit Noorwegen ingevoerde materialen. Theerbude werd in 1897 omgedoopt tot Kaiserlich Rominten en in 1904 werd een Keizerinnenvleugel toegevoegd. Na 1945 werd het gebouw in verkleinde vorm overgebracht naar Luisenwahl bij Kaliningrad.

De naam van het paviljoen komt van de Rominter Heide, het bos waar Wilhelm II elke herfst jaagde; Theerbude, de oorspronkelijke naam van de plek, betekent "teerhut". De in 1893 gebouwde kapel was gewijd aan de heilige Hubertus, de beschermheilige van jagers, en in 1897 werd de nederzetting omgedoopt tot Kaiserlich Rominten. Het dorp dat rond het paviljoen ontstond, met jeugdherberg en weeshuis, werd voor de naoorlogse sloop een toeristische bestemming.

Het paviljoen staat niet meer in Rominten: het dorp werd na 1945 afgebroken en het gebouw werd in 1950 sterk verkleind overgebracht naar Luisenwahl, waar het als kantoor van het parkbestuur dient. De plek ligt direct aan de Pools-Russische grens, waardoor de toegang beperkt is; het bewaarde hertenbeeld staat in het Glinka-park in Smolensk.

Wilhelm II weigerde Hermann Göring in het paviljoen te ontvangen, en die afwijzing bracht Göring ertoe in 1933 zijn eigen jachtpaleis vlakbij te laten bouwen. Dat een zo persoonlijke plek een punt van politieke wrijving kon worden, laat zien hoe nauw privéruimtes verbonden waren met kwesties van status en macht in die tijd.