Mehirs of Lavajo, Archeologische vindplaats in Alcoutim, Portugal.

De menhirs van Lavajo zijn drie uit donkergrijs grauwacke gehouwen menhirs op een 155 meter hoge heuveltop tussen het Lavajo-dal en het gelijknamige ravijn. De grootste, Lavajo I, is 3,14 meter hoog, fallisch van vorm en ellipsvormig in doorsnede, versierd met een lengtegroef, napjes en cirkels. Twee menhirs staan nog in hun oorspronkelijke kuilen; de derde, sterk gefragmenteerd, wordt bewaard in het museum van Alcoutim.

Opgravingen in de jaren 1990 brachten fragmenten van meerdere stenen uit het Laat-Neolithicum aan het licht, daterend tussen 3500 en 2800 voor onze tijd. Deze vondsten suggereren dat de plaats diende als een belangrijk oord voor sociale of religieuze bijeenkomsten in deze prehistorische periode.

De drie menhirs zijn uitgehouwen uit donkergrijze grauwacke. Hun oppervlakken dragen verticale groeven, kleine kommetjes, antropomorfe elementen en cirkelvormige of hoefijzervormige gravures; een steen toont een doorboorde cirkel. De grootste, Lavajo I, is 3,14 m hoog en ongeveer fallisch van vorm. Een tweede groep, Lavajo II, ligt ongeveer 250 m verderop, aan de andere kant van de Barranco do Lavajo.

De archeologische plaats is omheind en heeft een eigen parkeerplaats en wandelpad voor bezoekers. Informatie en rondleidingen zijn beschikbaar via de gemeente Alcoutim.

De grootste menhir, Lavajo I, is 3,14 m hoog en geldt als de hoogst bekende in Portugal. Hij werd in 1992 geïdentificeerd door de archeologen António do Nascimento, João Luís Cardoso en Mário Varela Gomes, en de site werd op 25 april 2004 officieel geopend.