Harappa, Archeologische vindplaats in Punjab, Pakistan

Harappa is een archeologische vindplaats in het district Sahiwal in Pakistan en behoort tot de belangrijkste ontdekkingen van de Indusvalleibeschaving. Het terrein strekt zich uit over een groot gebied met straten in een rasterpatroon, uniforme gebouwstructuren, afwateringskanalen en een versterkte citadel met verdedigingsmuren die de stedelijke indeling duidelijk zichtbaar maken.

De nederzetting begon rond het vierde millennium voor onze tijd en groeide uit tot een belangrijk stedelijk centrum van de Indusvalleibeschaving tussen 2600 en 1900 voor onze tijd. Later werd het terrein verlaten en raakte het in vergetelheid tot de herontdekking in moderne tijden.

De beschaving is naar deze vindplaats vernoemd, en de naam Harappa komt van het moderne dorp naast de ruïnes. De opgravingen leverden koperen wagens op, een beeldje dat de vruchtbaarheidsgodin wordt genoemd, een bronzen spiegel, een visserstaferel, een Garuda-beeld en een Avalokiteshvara-beeld. De vindplaats werd in 1921 voor het eerst opgegraven door Dayaram Sahni onder John Marshall, daarna door Madhav Swarup in 1926 en Mortimer Wheeler in 1946.

De ruïnes liggen ongeveer 24 km ten westen van Sahiwal, en het moderne dorp Harappa ligt minder dan een kilometer van de oude heuvels; de Ravi stroomt nu 8 km ten noorden van de site. Het opgegraven gebied is grotendeels open terrein, en het huidige stadje heeft nog een spoorwegstation uit de tijd van de Raj.

Tijdens de Britse koloniale overheersing werden veel oude bakstenen uit de ruïnes verwijderd en gebruikt om de spoorwegberm op de lijn Lahore-Multan te bouwen. Deze verwijdering veroorzaakte een aanzienlijk verlies aan oorspronkelijk bouwmateriaal voordat systematisch archeologisch werk begon.