Sint-Bonifatiuskerk

Sint-Bonifatiuskerk is een religieus gebouw in neoclassicistische stijl met een houten klokkentoren op de gevel en drie binnenruimten gescheiden door houten tongewelven. De interne indeling volgt traditionele kerkverhoudingen en behoudt de originele structurele elementen.

Het gebouw werd tussen 1822 en 1826 gebouwd onder toezicht van stadsarchitect P. Plukhooy gedurende een periode van stedelijke ontwikkeling. In 1842 werd een orgel van Kam en Van der Meulen geïnstalleerd, wat het een centraal punt in het gemeenschapsleven maakte.

De ruimte weerspiegelt de wisselende functies die het gebouw in de loop der tijd heeft gehad, met architectonische elementen die zich aan elk gemeenschappelijk doel aanpasten. Bezoekers kunnen vandaag de dag in de vertrekken nog de sporen van religieuze periodes en muziekgebeurtenissen opmerken.

Het gebouw staat op Wijnstraat 117 en is gemakkelijk herkenbaar aan zijn karakteristieke houten klokkentoren. Tegenwoordig herbergt het meerdere functies met verschillende huurders die verschillende secties bezetten, dus de toegangsvoorwaarden hangen af van het gebied dat u wilt bezoeken of het evenement dat plaatsvindt.

Enkele van de orgelpijpen in het instrument dateren uit de 18e eeuw en worden toegeschreven aan pijpmaker Hendrik Hermanus Hess. Deze oudere onderdelen tonen hoe historische materialen werden hergebruikt toen het orgel later werd geïnstalleerd, wat twee verschillende bouwperiodes samenbrengt.