Abdij van Aduard

De Aduarder Abdij is een gedeeltelijk behouden cisterciënzerkloster met dikke stenen muren, spitsboogvensters en houten tongewelven in de herstelde infirmerie. Het complex toont de massieve bouwwijze en ruimtelijke ordening die kenmerkend waren voor grote middeleeuwse klostergemeenschappen.

Het klooster werd in 1192 gesticht en groeide uit tot een van de grootste kloostergemeeenschappen in Noord-Europa, met op zijn hoogtepunt enkele honderden monniken. De gemeenschap beleefde eeuwenlange groei en invloed voordat de Reformatie ingrijpende veranderingen teweegbracht.

De abdij was een verzamelpunt voor geleerden uit heel Noord-Europa die zich hier in intellectuele kringen samenbonden. Deze gemeenschap van wetenschappers heeft het geestelijk leven van de regio gedurende eeuwen bepaald.

Plan voldoende tijd in om de verschillende delen van het complex te verkennen, inclusief het herstelde infirmerie en het museum met archeologische vondsten en een model van het oorspronkelijke ontwerp. Langzaam door de ruimtes wandelen helpt je architecturale details en collecties volledig op te nemen.

In de vroege 1300-er jaren produceerde het klooster geglazuurde bakstenen met daarin ingestempelde afzonderlijke letters, een vroege methode voor karaktermarkering voorafgaand aan de drukkunst. Deze handgestempelde stenen tonen de technische vindingrijkheid die de monniken op hun vakwerk toepassen.