Мұнайшылар қалашығы, Oliewerkerskolonie in de regio Atyrau, Kazachstan.

De woonschikking van de oliewerkers (Zjilgorodok, ook Akkala, „witte stad" genoemd) is een woningcomplex in een lus van de Oeral, ongeveer twee kilometer van Goerjev, het huidige Atyrau. De plattegrond is eenvoudig en rationeel: een brede, rechte hoofdstraat, de Aoezovlaan, verbindt de wijk met de raffinaderij, en vijf dwarsstraten verdelen haar in blokken met huizen van één en twee verdiepingen en openbare gebouwen. Terrassen, aivans, loggia's en galerijen beschaduwen de kamers; de muren zijn van gipsplaten en aardblokken, met baksteen en gips voor de openbare gebouwen.

De bouw begon in 1943 en het complex werd in 1948 opgeleverd voor de arbeiders van de raffinaderij van Goerjev, in de Oeralbocht op twee kilometer van de stad. Gevangenen en arbeidslegerplichtigen — Wolga-Duitsers, Krimtataren, Bulgaren, Grieken, Roemeense krijgsgevangenen — deden het meeste werk: in juli 1944 stonden er ongeveer 12.000 op de bouw. De architecten A. Arefjev, S. Vasilkovski, A. Lansere en ingenieur I. Romanovski kregen in 1946 de Stalinprijs; in 1982 werd de wijk tot monument van republikeinse betekenis verklaard.

De Kazachse naam van de wijk, Munaishylar qalashygy, betekent ‘stad van de oliewerkers’; de Russen noemen haar ook Bely Gorodok, de witte stad. In het centrum staat het Huis van Cultuur van de Oliewerkers, met daaromheen het centrale waterbassin, bloembedden, de kantine, winkel en apotheek. De huizen van één en twee verdiepingen wisselen elkaar langs de straten af, elk met terrassen, aivans en galerijen die de kamers beschaduwen.

De wijk ligt in een bocht van de Oeral, tegenwoordig aan de zuidwestrand van Atyrau, ongeveer twee kilometer van het centrum van het oude Goerjev. De rechte hoofdas, de Aoezovlaan, verbindt haar met de raffinaderij, en vijf dwarsstraten verdelen haar in blokken. Een park langs de oever vormt een groene strook tegen droge, stoffige wind.

De stad werd grotendeels door dwangarbeid gebouwd: in december 1943 werkten 3.687 gevangenen en arbeidsdienstplichtigen naast 311 vrije bouwvakkers, in juli 1944 waren dat 12.000 mensen. De meesten woonden in uitgegraven onderkomens voor 200 personen, bediend door een eetzaal voor 2.000. Ook Amerikaanse specialisten waren aanwezig, omdat de raffinaderij via Lend-Lease werd gefinancierd.