Jinkaku-ji, Boeddhistische tempel in Bungoōno, Japan

Jinkaku-ji is een Shingon-tempel bij de top van de 730 m hoge berg Jinkakuji in het noordwesten van Bungoōno, prefectuur Ōita. De hoofdhalle is een vierkant gebouw van één verdieping met een piramidevormig schilddak van cipressenschors, drie traveeën breed en drie diep, dat oude zen-details bewaart. Op het terrein groeien ongeveer 500 rododendrons, sommige meer dan honderd jaar oud, en het oude toegangspad is als een trap uitgehouwen in zuilvormig gekliefd vulkanisch gesteente.

Volgens de legende stichtte een monnik uit Silla Jinkaku-ji in 570, onder keizer Kinmei. In de Heian-periode was het een Tendai-tempel met ongeveer 300 monnikenverblijven; later liet Shōbō er 36 herbouwen en maakte hij er een Shingon-tempel van. In 1369 bouwde de Ōtomo-clan de huidige hoofdhal, die in 1604 onder de Nakagawa-heersers van het domein Oka en in 1963 werd gerepareerd.

De tempel heet ook Shakunage-dera, de „rododendrontempel”, naar de ongeveer 500 rododendrons van meer dan honderd jaar oud op het terrein, die in mei in bloei bezoekers trekken. Het verborgen hoofdbeeld, een elfgezichtige duizendarmige Kannon, wordt geflankeerd door Fudō Myōō en de monnik Shōbō Rigen Daishi; het wordt elke 17 jaar half en elke 33 jaar volledig onthuld.

De tempel staat bij de top van de 730 m hoge Jinkakuji, bereikbaar via een pad dat als trap is uitgehouwen in de zuilvormige breuken van de pyroklastische stroom van Miyakeyama. De oude toegang is oneffen, dus stevig schoeisel is nodig. Ongeveer 500 rododendrons van meer dan een eeuw bloeien in mei, wanneer veel bezoekers komen.

De twee Kongōrikishi bij de poort, ongeveer 2,5 m hoog en gesneden in het vroege Kamakura-tijdperk, werden vanaf 1983 drie jaar lang gerestaureerd; een in het binnenste gevonden houten tablet vermeldt 47 namen, waaronder die van de monnik Ryōkei, en een grote reparatie die Nakagawa Hisatada, zesde heer van Okawa, opdroeg aan de Kyoto-beeldhouwer Yamamoto Samon.