Mefu Jinja, Shintoschrijn in Takarazuka, Japan

Mefu Jinja is een Shinto-heiligdom in Takarazuka gebouwd in de nagare-zukuri-stijl, een klassieke japanse architectuurvorm met hellende daken en vloeiende lijnen. Het complex bestaat uit traditionele houten constructies gepositioneerd in een rustige omgeving die de typische indeling van een plaatselijk aanbiddingsgebouw weerspiegelt.

Volgens de overlevering gesticht in 610, verschijnt Mefu Jinja in de Engishiki uit de 10e eeuw als een kleine schrijn. De omgeving was een basis van de Mononobe-clan, en de oorspronkelijke godheid was waarschijnlijk Ōmefu no Muraji, voorouder van de Wakayue no Muraji. In 1736 identificeerde de geleerde Namikawa Seisho het heiligdom met dat van de Engishiki en werd het omgedoopt tot Mefu Jinja; in 1873 werd het een dorpsheiligdom.

De naam van het heiligdom komt uit een legende: Shitateruhime leerde hongerende dorpelingen rijst planten, hennep spinnen en stof weven, en de plaatsnaam Mefu zou van Metani komen. Het hoofdfeest op 18 en 19 oktober is een danjiri-matsuri die samen met het Yasaka-heiligdom wordt gehouden, waarbij twee danjiri-wagens op wielen uit Maitani-oost en Maitani-west het terrein op rijden.

De toegang is gratis en het heiligdom is normaal gesproken tijdens daglicht uren open voor bezoekers zonder voorafgaande kennisgeving vereist. Het is respectvol om bescheiden kleding te dragen en lokale gebruiken in acht te nemen, vooral als er ceremonies plaatsvinden.

Het heiligdomterrein beslaat 13.000 m² en omvat een bosje dat in 1976 tot natuurlijk monument van de stad Takarazuka werd verklaard. Een in 1736 opgerichte steen, toen het heiligdom werd vereenzelvigd met het in de Engishiki genoemde Mefu-heiligdom, is een gemeentelijk cultuurgoed dat met twee documenten wordt bewaard.