Hokke-ji, Boeddhistische tempel in Nara, Japan

Hokke-ji is een boeddhistische tempel in Nara, Japan, gelegen op een terrein met een hoofdzaal, een zuidelijke poort en een klokkentoren gebouwd in het begin van de zeventiende eeuw. De gebouwen staan op een plek die is ingericht met grindpaden, gesnoeid geboomte en open binnenplaatsen, waardoor een indeling ontstaat die kenmerkend is voor tempelarchitectuur in de regio en bezoekers vrijelijk kunnen bewegen tussen overdekte ruimtes en buitentuinen.

Keizerin Kōmyō stichtte de tempel in 745 om te dienen als hoofdklooster voor nonnen in heel Japan, onderdeel van een netwerk van religieuze huizen dat tijdens de Nara-periode werd opgericht. Branden en oorlogen beschadigden het complex in de loop der eeuwen, en de huidige structuren dateren van een herbouw in 1601, waardoor de plaats opnieuw een actief religieus gebruik kreeg.

De naam Hokke-ji verwijst naar de Lotussoetra; de formele naam was Hokke Metsuzai-ji, „Lotus-tempel voor de uitwissing van zonde“. De Jūichimen Kannon is een hibutsu en alleen op bepaalde dagen in voorjaar en najaar te zien. Volgens de legende beeldhouwde de Gandhara-kunstenaar Mondōshi haar naar het gezicht van keizerin Kōmyō, maar het werk dateert uit het begin van de 9e eeuw.

Het terrein opent tijdens de daguren, en een bezoek duurt meestal ongeveer een half uur als je langzaam door de binnenplaatsen en zalen wandelt. De paden zijn vlak en bedekt met grind of steen, maar je zult trappen tegenkomen bij het betreden van gebouwen, dus rolstoelgebruikers kunnen hulp nodig hebben of bepaalde gebieden moeilijk bereikbaar vinden.

De kamaburo op het terrein is een stoombad, in 1766 herbouwd en beschermd als belangrijk materieel volkscultuurgoed, niet als bouwmonument. Volgens de legende waste keizerin Kōmyō hier eigenhandig het vuil van duizend mensen; later stelden de nonnen het open voor gewone burgers. De huidige vorm dateert uit de Edoperiode.