Takachihokyo, Natuurlijke kloof in Takachiho, Japan.

Takachihokyo is een V-vormige kloof aan de rivier de Gokase, ongeveer 25 km ten zuidoosten van de Aso. De bijna verticale wanden, gemiddeld 80 m en tot 100 m hoog, bestaan uit versmolten pyroklastische afzettingen van de Aso met zuilvormige splijting, rustend op leisteen en zandsteen van Chichibu. De kloof strekt zich 7 km van oost naar west uit, en de Manai-waterval valt 17 m naar beneden.

De kloof ontstond toen pyroclastische stromen van de Aso, die etwa 120.000 jaar geleden uitbarstten, afkoelden en versmolten tot andesiet met zuilvormige splijting; daarna sneed de Gokase-rivier er een V-vormig dal in. Een jongere stroom van etwa 90.000 jaar geleden bedekt het bovenste wandelpad. In 1934 werd ze als Gokase-rivierkloof aangewezen als Landschappelijk Schoon en Natuurmonument, en in 1965 opgenomen in het Quasi-Nationaal Park Sobo-Katamuki.

De Manai-waterval in het midden van de kloof is verbonden met de godheid Amenomurakumo-no-Mikoto, die volgens de mythe een waterbron naar deze dorre plek bracht tijdens de afdaling van de hemelse kleinzoon; de bron werd de Tennen Manai en stort nu 17 m naar beneden. De waterval hoort bij de 100 mooiste van Japan en wordt van half juli tot half september tot 22 uur verlicht.

Het wandelpad van 1 km langs de kloof verbindt de Manai-waterval, de rots Sennin no Byobu en de Yaritobi-brug en loopt door naar het Takachiho-heiligdom; na de brug volgt een trapvormig bergpad, dus wandelschoenen zijn aan te raden. Het pad werd op 1 maart 2024 weer volledig geopend nadat tyfoon nr. 14 in 2022 een deel had afgesloten. Huurboten komen dicht bij de 17 m hoge Manai-waterval.

De kliffen bestaan uit aaneengelaste pyroclastische afzettingen van de Aso, niet uit basalt: een eenheid van ongeveer 120.000 jaar oud vormt het onderste deel van de kloof, een stroom van ongeveer 90.000 jaar oud ligt boven het wandelpad. Beide zijn aaneengelast en de zuilvormige breuken lopen door dit gesteente.