Yusuhara Hachimangū, Hachiman-schrijn in Ōita, prefectuur Ōita, Japan

De Yusuhara Hachimangū ligt op de helling van de Futaba-yama, westelijk van het centrum van Ōita. De honden uit 1850 verbindt twee zadeldakhallen rug aan rug in hachiman-zukuri, met vermiljoenrode pilaren en zwarte luiken onder koperen daken. Ervoor staan de Mōshiden (circa 1752), de Haiden (circa 1759) en de Rōmon-poort van 1760, waarvan de onderste gevel een gebogen karahafu-gevel heeft. Tien gebouwen zijn Belangrijk Cultureel Erfgoed.

Volgens een legende uit de Kamakura-periode ontving de monnik Konki van de Enryaku-ji in 827 in Usa Hachiman-gū een orakel dat Hachiman in de provincie Bungo zou verschijnen; een witte banier vloog naar Kaku en in 836 beval keizer Ninmyō de bouw van het heiligdom. Vanaf 998 werden de gebouwen elke 33 jaar herbouwd, zoals in Usa. De Ōtomo-clan steunde het vanaf de Kamakura-periode, maar Ōtomo Sōrin verwoestte het na zijn bekering tot het christendom; in de vroege Edo-periode werd het herbouwd. In 1873 werd het een prefecturaal heiligdom en in 1912 een Nationaal Heiligdom van de 3e rang.

De naam van het heiligdom werd tot de Meiji-periode als 由原宮 geschreven; daarna raakten de tekens 柞原 in gebruik. Ook Yusubara is gangbaar. Het hoofdfeest valt elk jaar op 15 maart. De Grote Zuidpoort uit 1870 draagt snijwerk van de Vierentwintig Voorbeelden van Kindliefde en van Yamato Takeru en heet de „schemerpoort”.

Het heiligdom ligt aan de voet van de berg Futaba, ten westen van het centrum van Ōita. Vanaf station Ōita neemt u de bus van Ōita Kōtsū richting Yusuhara tot de eindhalte en loopt u nog ongeveer vijf minuten; vanaf station Nishi-Ōita aan de Nippō-lijn is het ongeveer zestig minuten lopen. Een lange stenen trap voert van de ingang van het terrein naar de Grote Zuidpoort; voorbij die poort splitst de weg zich: rechtdoor naar de Westpoort, rechts via de Chokushidō met zijn stenen treden naar de rōmon.

De kamferboom op het terrein is een nationaal natuurdocument waarvan wordt gezegd dat hij meer dan 3000 jaar oud is. Ino Tadataka mat hem op 27 januari 1811 tijdens zijn landmeting van Japan en noteerde in zijn dagboek een grote kamferboom met een omtrek van veertien ken.