Qasr al Hallabat

De rechthoekige plattegrond meet ongeveer 44 bij 40 meter en omsluit een centrale binnenplaats omringd door gewelfde kamers. Zwart basalt vormt de onderste metselwerksecties terwijl lichtere kalksteen de bovenste gedeelten kenmerkt. Geschilderde muuroppervlakken en geometrische mozaïekvloeren versieren meerdere kamers binnen de meerdaagse constructie.

Romeinse soldaten bouwden tijdens de tweede eeuw na Christus een castellum om de woestijngrens te beveiligen. De Ghassanidische bondgenoten van Byzantium gebruikten de locatie gedurende de zesde eeuw. Kalief Hisham ibn Abd al-Malik beval tussen 720 en 740 na Christus de uitbreiding tot een uitgebreide residentie met baden, landbouwinstallaties en verdedigingstorens.

De installatie vormde een belangrijke administratieve buitenpost langs het Romeinse grensverdedigingssysteem en diende later als symbool van het Omajjadische kalifale gezag. Het bewaarde badhuis met zijn mozaïeken toont het maatschappelijke belang van openbare badrituelen in het vroegmiddeleeuwse Nabije Oosten. Religieuze structuren binnen het complex weerspiegelen de transformatie van de regio tijdens de islamitische expansie van de zevende eeuw.

De opgravingslocatie ligt 64 kilometer ten noordoosten van Amman langs de snelweg richting de Saudische grens. Bezoekers moeten stevig schoeisel meenemen voor oneffen terrein. De nabijgelegen woestijnkastelen Azraq en Amra liggen langs dezelfde toeristische route. Een vroeg ochtendbezoek vermijdt de intense middaghitte van de Jordaanse woestijn.

Archeologen ontdekten onder de mozaïekvloeren een verborgen ondergronds cisternesysteem dat regenwater verzamelde uit een stroomgebied van enkele vierkante kilometers. De hydraulische technologie maakte landbouwkundig gebruik mogelijk in een regio die minder dan 100 millimeter jaarlijkse neerslag ontvangt. Stenen kanalen verbinden nog steeds het hoofdgebouw met verre waterreservoirs.