San Zeno che ride, Marmeren beeld in de Basiliek van San Zeno, Verona, Italië.

San Zeno che ride is een groot beschilderd beeld in rode Verona-marmer, met toegevoegde delen in Grieks marmer, in de linker zijkapel van de basiliek San Zeno in Verona. Het toont de stadsheilige gezeten op een stoel waarvan de armleuningen leeuwenhoofden dragen, met de rechterhand opgeheven om te zegenen. De onbewerkte achterkant en de perspectieflijnen wijzen erop dat het bedoeld was hoog en in de muur ingelaten te worden geplaatst, misschien boven de sluitsteen van de beschilderde triomfboog naar de apsis.

De datering van het beeld is onzeker: Adolfo Venturi plaatste de ruwe vormen en gedrongen verhoudingen in het begin van de 13e eeuw, terwijl Alessandro da Lisca, wijzend op de achterstand van de Veronese beeldhouwkunst, de tweede helft van die eeuw aannam. De maker is onbekend; Venturi zag hem in de steenhouwer van het Virgiliusbeeld in het Palazzo del Podestà in Mantua, da Lisca vermoedde een lokaal meester.

Het standbeeld toont Sint Zeno met een zachte gezichtsuitdrukking en zijn rechterhand opgeheven in zegen, wat hem onderscheidt van traditionele christelijke religieuze kunst. Deze expressieve afbeelding maakt de figuur toegankelijker en minder formeel dan vergelijkbare werken uit dezelfde periode.

Het beeld staat in de kleine apsis die de linker zijbeuk van de basiliek San Zeno afsluit, niet in een zijkapel. De perspectieflijnen en de onbewerkte achterkant wijzen erop dat het bedoeld was voor een hoge plaats, in de muur ingelaten, mogelijk boven de sluitsteen van de beschilderde triomfboog naar de apsis.

Het meest originele kenmerk van het beeld is de goedmoedige glimlach, ongewoon voor christelijke figuren die meestal ernstig of met de blik naar de hemel worden afgebeeld. Over de reden bestaan alleen vermoedens: sommigen brengen hem in verband met de gezichten op de Scaliger-graven, anderen zien er het risus paschalis in, het paaslachen dat vooral in de Germaanse wereld voorkwam.