San Bernardino, 15e-eeuwse kerk in Lallio, Italië

San Bernardino is een kerk in Lallio met een enkele beuk, verdeeld in drie traveeën onder een houten dak en eindigend in een vierkante apsis; de middelste travee opent naar twee zijkapellen. De gevel heeft een centrale opening met stenen omlijsting en daarboven een rechthoekig venster, met rechts sporen van een fresco. Binnen bedekken zestiende-eeuwse fresco's van Gerolamo Colleoni en Cristoforo Baschenis de Oude de muren.

De kerk werd gebouwd in 1450, het jaar waarin Bernardinus van Siena heilig werd verklaard, op wens van de jonge Eustacchio Licini, genaamd Cacciaguerra, voordat hij tot de franciscaner orde toetrad. Zijn testament van 3 mei 1451 liet goederen na om bouw, versiering en onderhoud te bekostigen. In 1532 werden zijkapellen toegevoegd, door Gerolamo Colleoni beschilderd met fresco's, evenals de façade en het priesterkoor; de klokkentoren was op 1 mei 1606 voltooid.

De kerk is de eerste in het gebied van Bergamo die aan Bernardinus van Siena is gewijd, gebouwd in het jaar van zijn heiligverklaring, 1450. De fresco's omvatten de Verhalen van de Maagd in achttien panelen met opschriften, geïnspireerd op canonieke en apocriefe evangeliën, een verhaal bedoeld om gelovigen in moeilijke gezinssituaties troost te bieden.

De kerk staat aan een klein plein omsloten door een hoge muur, bereikbaar via een portaal van zandsteen met hek. Ze is een hulpkerk van de parochie Santi Bartolomeo e Stefano in Lallio, waarvan de openingstijden afhangen. Het schip met één beuk is verdeeld in drie traveeën onder een houten dak, waarbij de middentravee zich verbreedt tot twee zijkapellen.

De kerk was de eerste in het gebied van Bergamo die aan de heilige Bernardinus was gewijd; ze werd in 1450, het jaar van zijn heiligverklaring, gebouwd op initiatief van de jonge Eustacchio Licini, genaamd Cacciaguerra, voordat hij tot de franciscanen toetrad. Zijn testament uit 1451 liet een groot deel van zijn bezittingen na aan de bouw, de versiering en het onderhoud van de kerk.