Santi Pietro e Paolo, Basiliek in Acireale, Italië

Santi Pietro e Paolo is een basiliek aan de piazza del Duomo van Acireale, naast de kathedraal. Het schip met één beuk wordt geleed door Ionische zuilen met Korinthische kapitelen, onder een na 1790 gebouwd gemetseld gewelf, met neoklassieke stucwerk en een priesterkoor met koepel. De façade in witte kalksteen uit 1741 heeft gekoppelde zuilen en de beelden van Petrus en Paulus; rechts staat een klokkentoren van lavasteen uit 1735.

De oorsprong van de kerk ligt bij de Arciconfraternita dei Santi Pietro e Paolo, waarvan het eerste zelfstandige gebouw uit 1550 dateert; de nieuwe kerk werd in 1613 aanbesteed en rond 1635 voltooid. De aardbeving van Val di Noto in 1693 verwoestte de hoofdkapel, de sacristie en het houten plafond met fresco's van Giovanni Fulco en Baldassarre Grasso. De wederopbouw begon in 1741 met de façade in witte kalksteen uit Syracuse van Pietro Paolo Vasta, en Francesco di Paola Patanè vernieuwde rond 1790 het interieur. In 1924 werd ze kapittelkerk, in 1933 basilica minor onder Pius XI.

De kerk dient als locatie voor huwelijken, begrafenissen en gemeenschapsbijeenkomsten, wat aantoont hoe centraal zij blijft in het dagelijks leven. Bezoekers ervaren het als een levend religieus centrum waar de gemeenschap regelmatig samenkomt.

De basiliek is dagelijks geopend voor bezoekers en toegankelijk zonder vooraankondiging. Het is raadzaam stil te zijn tijdens diensten en respectvol gekleed te gaan.

De façade werd in 1741 ontworpen door schilder-architect Pietro Paolo Vasta; in 1765 voegde Paolo Guarrera een derde orde toe. De geplande tweelingklokkentoren links, tegenhanger van de lavasteen toren uit 1735, is nooit gebouwd, waardoor de voorgevel asymmetrisch blijft.