San Giuliano Church, Neoclassicistische kerk in Albino, Italië.

San Giuliano is een neoclassicistische kerk in Albino, voorafgegaan door een met steen geplaveid voorplein, verdeeld door platen van Sarnico-steen. De zuidwaarts gerichte gevel wordt over zijn hele lengte en hoogte voorafgegaan door een portiek op drie treden, met vier gemetselde zuilen in het midden en twee lagere zijvolumes. Binnen scheiden korinthische, als marmer beschilderde zuilen drie schepen.

De kerk werd in 898 vermeld als grenzend aan bisschoppelijke bezittingen en werd na een brand in 1460 herbouwd door Jacopo Lodigiano. De in 1497 begonnen klokkentoren kreeg zijn spits pas in 1895. Na de epidemie van 1630 werd het gebouw verlaten en vervolgens versierd met in 1731 voltooide stucwerken en verguldsel. De neoklassieke gevel werd in 1892 gebouwd naar een ontwerp van Antonio Preda.

De kerk is de parochiezetel van het vicariaat Albino-Nembro in het bisdom Bergamo. Tot de 18e eeuw dienden de zijkapellen en het priesterkoor als grafplaats voor de adellijke families van Albino, en rond het gebouw lag het kerkhof. Een gedenkplaat boven de tochtdeur van de hoofdingang herinnert aan de wijding op 6 september 1835 door bisschop Carlo Gritti Morlacchi.

De kerk ligt aan de Piazza San Giuliano, teruggelegen achter een geplaveid kerkplein dat drie treden hoger ligt en door stenen paaltjes van het plein is gescheiden. De zuidgevel wordt over de volle breedte voorafgegaan door een portiek met vier gemetselde zuilen. De ingang is via het centrale portaal of twee kleinere zijdeuren.

De in 1497 begonnen klokkentoren kreeg zijn spits pas in 1895. Sinds 2012 herbergt hij een klokkenspel van 18 klokken: 15 staan in de toonladder, twee zijn halve tonen (as 3 en e 4) en één, de b 4, is de oproep voor de heilige missen. Het volledige klokkenspel werd op 20 oktober van dat jaar ingewijd.