Ponte di Boffalora sopra Ticino, Spoorwegbrug in Boffalora sopra Ticino en Trecate, Italië

De spoorwegbrug van Boffalora sopra Ticino is een boogbrug met bovenliggend wegdek over de Ticino, tussen Boffalora sopra Ticino en Trecate, op de lijn Turijn-Milaan. Ze is 305,16 meter lang, telt 11 bogen en 10 pijlers en is volledig bekleed met graniet uit Montorfano. Sinds 1962 draagt ze alleen nog spoorverkeer.

Napoleon Bonaparte gaf de brug in 1808 opdracht om Frankrijk met zijn Koninkrijk Italië te verbinden, maar de werken stopten met zijn val in 1813. In 1823 kwamen Karel Felix van Savoye en het Oostenrijkse Keizerrijk overeen ze te hervatten; de ingenieur Stefano Ignazio Melchioni uit Novara bouwde 11 bogen op 10 pijlers bekleed met graniet van Montorfano, voltooid in 1858. In 1859 probeerden de Oostenrijkers haar tijdens de slag bij Magenta op te blazen; ze bleef deels begaanbaar en de Keizerlijke Garde van Napoleon III stak over.

De brug heet ook Ponte di San Martino, naar de buurtschap San Martino van Boffalora sopra Ticino die hij met Trecate verbindt. Sinds 1962 rijden er alleen treinen van de lijn Turijn-Milaan over, omdat de weg naar een aangrenzende nieuwe brug is verplaatst. De spoorwegovereenkomst van 18 oktober 1858 tussen Piëmont en Lombardo-Veneto gaf de brug haar spoorfunctie.

De brug is zichtbaar vanuit de vallei eronder en van nabijgelegen paden die goed uitzicht bieden. Het beste zicht krijgt u bij benadering per trein of vanuit aangrenzende gebieden aan weerszijden van de oever.

De brug is volledig bekleed met graniet uit Montorfano, met 11 bogen op 10 pijlers; de ingenieur was de Novarees Stefano Ignazio Melchioni en de uiteindelijke kosten bedroegen 3215 Oostenrijkse lire. In augustus 1944 vlogen ongeveer tien Britse vliegtuigen zeer laag om hem te bombarderen, maar de bommen misten hun doel.