Viadotto ferroviario di Desenzano, Spoorwegviaduct in Desenzano del Garda, Italië.

De spoorbrug van Desenzano is een structuur van beton en steen die zich over de vallei van de Rio Freddo uitstrekt en onderdeel is van de spoorverbinding Milaan-Venetië. De constructie combineert historische stenen steunpilaren met moderne betonsecties die na oorlogsschade werden herbouwd.

Het viaduct werd oorspronkelijk tussen 1850 en 1854 ontworpen door ingenieur Luigi Negrelli met stenen bogen. Na vernieling door oorlog werd de structuur in 1947 hersteld met behulp van betononderdelen.

De inwoners noemen hem kortweg het viaduct van Desenzano, een baken op de lijn Milaan–Venetië. De 17 spitsbogen moesten aan gotische kathedralen herinneren en het uitzicht op het Gardameer openhouden voor reizigers uit Lonato. De oorspronkelijke pijlers, landhoofden en vleugelmuren van Veronese steen en baksteen staan nog naast de betonnen overspanningen van 1947.

Het viaduct overspant tussen Desenzano en Lonato het dal van de Rio Freddo op de lijn Milaan–Venetië; treinen rijden er nog over, dus bekijkt men het van buitenaf en betreedt men het niet. Aan de voet zijn de bewaarde pijlers, landhoofden en vleugelmuren van het oorspronkelijke bouwwerk te herkennen, tegenover de betonnen bogen erboven. De duidelijkste uitzichten bieden de dalbodem en de omliggende velden op de ongeveer 30 meter hoge overspanningen.

De 17 spitsbogen en 16 pijlers houden de verhoudingen van 1854: evenveel portalen, dezelfde hoogte en overspanning. Alleen de pijlervoeten, landhoofden en vleugelmuren bleven bewaard in Veronese steen, Rezzato-marmer, baksteen en vroeg portlandcement; de bogen erboven zijn gewapend beton uit 1947.