Church of San Vittore, Renaissancekerk in Meda, Italië.

De kerk van San Vittore in Meda is een eenbeukige renaissancekerk, begonnen in 1520, verdeeld door een scheidswand in twee bijna identieke ruimten: een voor de benedictinessen, een voor het publiek. Een traliehek liet de nonnen de mis volgen, een luikje liet de communie door. Het interieur is bedekt met fresco's toegeschreven aan het atelier van Bernardino Luini (1520-1525).

De constructie begon in 1520 als kerk van een benedictijner klooster dat gezag had over omliggende gebieden. Het klooster onderging later architecturale veranderingen toen het voor een ander doel werd bestemd.

De fresco's op de muren en het tongewelf worden toegeschreven aan de school van Bernardino Luini en gedateerd op 1520–1525; tot de werkplaats behoorden ook zijn zonen Aurelio, Evangelista en Giovan Pietro. De ronde heiligenportretten in de kroonlijst, waaronder San Biagio met zijn ijzeren kam en Sant'Adriano met een zwaard, gelden als de enige eigenhandige werken van Luini hier. Door de omvang van de cyclus kreeg de kerk de bijnaam "Sixtijnse Kapel" van de Brianza.

De kerk wordt betreden via de achttiende-eeuwse trap aan het plein, die als sokkel voor de barokke gevel dient. Binnen is de eenbeukige ruimte door een scheidswand verdeeld in twee bijna identieke zalen: de publieke en de aan de nonnen voorbehouden zaal. Het nonnengedeelte maakt nu deel uit van Villa Antona Traversi en doet dienst als oranjerie en graanzolder.

De religieuze structuur behield zijn oorspronkelijke openbare sectie, terwijl het monastieke gedeelte door neoklassieke renovatie in een woonvilla werd omgezet. Deze splitsing toont hoe historische functies in de loop der tijd kunnen veranderen.