San Simpliciano - Main cloister, Kloostergang in de Brera-wijk, Milaan, Italië

De grote kloostergang van San Simpliciano is een rechthoekige binnenplaats omgeven door arcaden op gepaarde Toscaanse zuilen. De zuilen staan met hun as loodrecht op de zijden van de binnenplaats, een zeldzame oplossing in de maniëristische architectuur die de kloostergang de naam "kloostergang van de twee zuilen" gaf. Boven de arcaden draagt een fries van grote trigliefen Ionische pilasters, en boven de vensters bevinden zich fresco's met bustes van heiligen.

Grote baksteenbestellingen vanaf 1555 wijzen erop dat de werken aan het kloosterlichaam dat jaar begonnen, kort nadat de basiliek en het klooster aan de benedictijnen waren toevertrouwd. Contracten vanaf 1559 en de jaren daarna betreffen meer dan honderd zuilen bij beeldhouwer Alessandro Rocchetto. Tussen 1621 en 1623 werden de werken toevertrouwd aan Francesco Maria Richini, zonder dat duidelijk is of het restauraties betrof of een werf die nooit echt begon. Het totaalontwerp wordt, zeer omstreden, aan Vincenzo Seregni toegeschreven.

De naam ‘kloostergang van de twee zuilen’ komt van de gepaarde Toscaanse zuilen, die met hun as loodrecht op de binnenplaatszijden staan in plaats van evenwijdig. De arcade tussen de pilasters verwijst naar de Bramante-kloostergang van Sant'Ambrogio, en boven de vensters dragen de zwikken gefresco'de heiligenbustes.

Toegang tot het klooster verloopt via de basiliek, waar bezoekers onder de brede arcaden in de open lucht kunnen wandelen. De centrale ligging in Milaan maakt het gemakkelijk bereikbaar met openbaar vervoer en te voet vanaf andere historische locaties.

Het klooster maakt gebruik van gepaarde stenen zuilen in plaats van enkele steunpilaren, wat een ongebruikelijk ritmisch patroon in de arcaden creëert. Deze architecturale keuze onderscheidt het visueel van andere kloosters en weerspiegelt een bewuste ontwerpbeslissing uit de Renaissanceperiode.