Church of Santa Maria in Piano, Gotische kerk in Loreto Aprutino, Italië

De Kerk van Santa Maria in Piano is een gotische structuur in Loreto Aprutino met spitsbogen en uitgesneden steendetails. De verticale nadruk en decoratieve steenelementen zijn kenmerkend voor middeleeuwse religieuze gebouwen.

De eerste gedocumenteerde vermelding van Santa Maria in Piano dateert uit 864, toen abt Bertario van Montecassino haar in vruchtgebruik gaf aan Suabilo, gastald van de Marsi. In 1091 behoorde ze toe aan de abdij van San Vincenzo al Volturno en werd ze geschonken aan San Pietro di Loreto, later betwist tussen de abdijen San Bartolomeo a Carpineto della Nora en San Pietro. Een brand verwoestte haar in 1168; rond 1280 werd ze herbouwd, toen het klooster werd verenigd met Santa Maria di Casanova, en in 1558-60 gerenoveerd door abt Giovanni Battista Umbriani uit Capua.

De naam zou komen van een heidense tempel voor Janus, „pio Giano” genoemd. Op de tegengevel hangt het grootste schilderij van de Abruzzen, een Laatste Oordeel geïnspireerd op de visioen van Alberico da Settefrati, met de „ponte del capello”, een haarfijne brug over een rivier die purgatorio heet en die zielen alleen oversteken als ze licht van zonden zijn.

De kerk staat buiten de bebouwde kom van Loreto Aprutino, op de plek die Piano heet, en is bereikbaar via een korte landweg eerder dan vanuit het dorp. Het stenen portaal van 1559 opent onder het portiek dat abt Giovanni Battista Umbriani liet toevoegen; de zijingang dateert uit dezelfde zestiende-eeuwse werken. Het interieur is één schip, dus het bezoek volgt één as van de ingang tot de achthoekige apsis.

Op de tegengevel bevindt zich het grootste schilderij van de Abruzzen, een Laatste Oordeel geïnspireerd op de visioen van het hiernamaals van Alberico da Settefrati. Het toont een haardunne brug over een rivier die purgatorio heet, die zielen alleen oversteken als ze licht zijn en weinig zonden dragen; men noemt haar de ponte del capello.