San Pietro, Romaanse parochiekerk in Minturno, Italië

San Pietro is een parochiekerk in Minturno waarvan de westelijke puntgevel wordt voorafgegaan door een portiek met vijf bogen: vier licht spitsboogvormige zijkanten en een kleinere rondboog in het midden. Boven de middelste boog verrijst de klokkentoren in drie geledingen, elk met een dubbelboogvenster op een marmeren zuiltje. Binnen heeft de drieschepige basilicale plattegrond acht spitsbogen op hergebruikte zuilen, een gesneden houten cassetteplafond uit 1851 en twee barokke zijkapellen met stucwerk en ingelegd marmer.

Paus Leo III liet de kerk rond de 9e eeuw bouwen door een eerder bouwwerk, vermoedelijk uit de 4e–5e eeuw, te vergroten. Ze werd in de 12e eeuw herbouwd en in de 16e en 18e eeuw verbouwd, waarbij barokke decoratie werd toegevoegd en de middeleeuwse opzet behouden bleef. Ze was kathedraal van het bisdom Minturno, dat in 590 met Formia en later met het aartsbisdom Gaeta werd verenigd.

Het interieur toont een houten kassettendak en zijkapellen met marmeren inlegwerk, waaronder een Laatste Avondmaal schilderij van Andrea Sabatini. Deze kunstwerken bepalen het karakter van de ruimte en weerspiegelen de kunsttraditie die hier door de eeuwen heen zich heeft ontwikkeld.

De parochie is toevertrouwd aan de diocesane geestelijkheid van Gaeta. De kerk staat in het centrum van Minturno, met de westgerichte façade en het portiek met vijf bogen aan de straat. Achter de achterwand van het koor liggen de 14e-eeuwse kerk van de Congrega del Rosario en haar crypte, bereikbaar van binnenuit.

Het fresco van de Virgo lactans uit de 13e eeuw achter het hoofdaltaar is ingebouwd in de kast van het Consoli-orgel uit 2008, zodat schilderij en instrument één structuur delen. Het houten cassetteplafond van het middenschip dateert uit 1851. De kerk bewaart het beeld van de Madonna delle Grazie (1825), sinds 1850 patrones van Minturno, in 2008 gekroond door aartsbisschop Fabio Bernardo D'Onorio.