Santa Maria del Cengio, Middeleeuws katholiek heiligdom in Isola Vicentina, Italië.

Santa Maria del Cengio is een kerk met klooster in Isola Vicentina, gebouwd op een cengia, een richel van witte kalk- en zandsteen die de plek haar naam geeft. De kerk werd in de tweede helft van de 17e eeuw uitgebreid met een linkerschip, een priesterkoor en zijaltaren, en een klein huis dient als heremietwoning. Een vleugel loodrecht op het oorspronkelijke klooster werd in 1914 gebouwd en tussen 1944 en 1945 vergroot.

Een kerk is hier al in 1192 gedocumenteerd in het Centio Camerario, mogelijk eerder gesticht als pieve, rustplaats voor reizigers of kapel van een oud kasteel. In 1447 liet Benedetto Zeno vijftig lire na voor een huis voor broeders of kluizenaars; op 7 maart 1455 beleende de bisschop van Vicenza, Pietro Barbo, Battista di Normandia met de kerk, en op 24 juni 1456 begonnen vier brigittijnse broeders het kloosterleven. In januari 1462 vertrokken zij, en de antonijnse kanunniken van San Salvatore hielden het klooster meer dan driehonderd jaar, tot de Venetiaanse decreten van 1768 en 1771 een einde maakten aan het kloosterleven.

De naam veranderde door de eeuwen: veertiende-eeuwse documenten noemen haar Santa Maria a Zenglo of del Cigno, van macigno, en pas in de zeventiende eeuw raakte Santa Maria del Cengio in gebruik, naar de cengia van kalk- en zandsteen. Het kleine kluizenaarshuis herinnert aan het heremietenleven dat Benedetto Zeno in 1447 per legaat bepaalde.

De kerk en het klooster liggen op een rotsrichel (cengia) boven Isola Vicentina, bereikbaar via een klim; het complex omvat een klein huis dat als heremietenverblijf dient. De kloostervleugel werd tussen 1914 en 1945 verbouwd en uitgebreid, zodat delen van de gebouwen twintigste-eeuws zijn. De Servieten van Maria wonen hier sinds 1904.

De naam veranderde door de eeuwen heen: in de 14e eeuw staat hij als Santa Maria a Zenglo of del Cigno, afgeleid van macigno (rotsblok), en pas in de 17e eeuw raakte Santa Maria del Cengio ingeburgerd. De kerk staat op een cengia, een richel van witte kalksteen en zandsteen die de plek haar naam gaf.