Temple of Isis

De Tempel van Isis was een Romeins heiligdom in het Campus Martius-gebied dat Egyptische en mediterrane architectuurstijlen combineerde. Het complex bestond uit meerdere structuren, met het Serapeum aan de overkant van een open plein, met rode granietobelisken, zuilen met lotus-vormige kapitelen en reliëfs met Egyptische afbeeldingen.

De Senaat beval de bouw van de tempel in 43 v.Chr. toe tijdens het tijdperk van het Tweede Triumviraat, hoewel het vereren van Egyptische goden eerst werd beperkt. Pas onder keizer Caligula kreeg de cult officiële goedkeuring en werd de tempel een belangrijk religieus centrum.

De tempel was een plaats waar Romeinen Egyptische goden konden vereren, en bezoekers zagen beelden en reliëfs die Egyptische priesters en de godin zelf uitbeelden. Dit mengsel van Romeinse en Egyptische elementen toonde hoe de stad vreemde religies in haar eigen geestelijk leven opnam.

De tempel stond in het hart van de oude stad en was toegankelijk voor verschillende bezoekers als onderdeel van een bewoond gebied. Vandaag zijn de resten verspreid over Rome, met archeologische vondsten zichtbaar in verschillende musea en locaties in het stadscentrum.

Veel van de belangrijkste vondsten, waaronder granieten zuilen en reliëfs met Egyptische priesters, werden na hun herontdekking naar verschillende plaatsen in Rome verplaatst. Deze verspreide overblijfselen vertellen nog steeds het verhaal van deze unieke plek waar Romeinse en Egyptische werelden elkaar ontmoetten.