San Bortolo, Katholieke kerk in Vicenza, Italië.

San Bortolo, de kerk en het klooster San Bartolomeo, lag buiten de Pusterla-poort van Vicenza; alleen de kruisgang rest, nu deel van het stedelijk ziekenhuis. De kerk werd vanaf het midden van de 15e eeuw vrijwel geheel herbouwd, de kruisgang waarschijnlijk door Lorenzo da Bologna heringericht en de klokkentoren rond 1540 verhoogd door Giovanni da Porlezza en Girolamo Pittoni van het Pedemuro-atelier. De altaren droegen een paneel van Cima da Conegliano uit 1489, drie van Bartolomeo Montagna en Giovanni Buonconsiglio's Bewening van 1495.

Een kleine kerk gewijd aan de heilige Bartholomeüs is begin dertiende eeuw gedocumenteerd; in 1217 zegende de apostolische administrator Nicolò Maltraversi de eerste steen buiten Vicenza. Reguliere kanunniken van Sant'Agostino namen haar in de jaren 1230 over, en in 1443 vertrouwde paus Eugenius IV het klooster toe aan de lateraanse kanunniken, die kerk en kloostergang herbouwden. De kloostergang bestaat voort als deel van het burgerlijk ziekenhuis van Vicenza.

De naam San Bortolo komt van Sint Bartholomeus, de patroonheilige van de kerk. Bezoekers kunnen nog steeds de monastieke aanwezigheid voelen in de ruimten die ooit religieuze gemeenschappen huisvestten.

De kerk ligt centraal in Vicenza en is bereikbaar via de belangrijkste routes van de stad. Bezoekers moeten vooraf controleren of het gebouw open is, omdat de toegang beperkt kan zijn.

Het gebouw toont een zeldzame combinatie van kerk- en kloosterarchitectuur in een enkele structuur, die de religieuze levensstijl van de regio weerspiegelt. Deze dubbele functie als plaats van gebed en kennis was typisch voor Vicenza maar wordt tegenwoordig zelden gezien.