San Rocco, Barokke kerk in Turijn, Italië

San Rocco is een barokke kerk aan de Via San Francesco d'Assisi in Turijn, gebouwd op een achthoekig grondplan; de koepel en de tamboer bleven onvoltooid. De gevel, ingeklemd tussen de naburige huizen, werd in 1890 herbouwd naar een ontwerp van ingenieur Carlo Velasco, met twee pilasterorden en in de nissen aan weerszijden van de ingang de in 1924 geplaatste beelden van San Rocco en Sant'Espedito. Binnen dragen twintig gekoppelde zuilen het entablement, de tamboer en de lantaarn, en in de beschilderde achthoekige koepel openen zich acht vensters.

De bouw begon in 1667 onder architect Francesco Lanfranchi nadat de San Rocco-confraterniteit uit hun vorige locatie was gegroeid. Dit nieuwe gebouw gaf de groeiende gemeenschap een toegewijde ruimte voor hun vergaderingen en religieus leven.

Het broederschap ontleent zijn naam aan de heilige Rochus, aangeroepen tegen de pest, en aan zijn stichtingsdoel: het begraven van achtergelaten lichamen. In 1620 reisden enkele broeders naar Arles om een relikwie van de heilige te verkrijgen, later bewaard in een door Maria Christina van Savoye geschonken kristallen urn onder de altaartafel. In de ondergrondse kapel herinneren muurinscripties aan de burger- en koopmansfamilies die er werden begraven.

De façade is ingeklemd tussen de belendende huizen aan de Via San Francesco d'Assisi; let op de twee nissen met de in 1924 geplaatste beelden van San Rocco en Sant'Espedito. De koepel en de tamboer bleven onvoltooid. Het interieur wordt beheerst door een achthoekige koepel met acht vensters en twintig gekoppelde zuilen.

In 1620 haalde het broederschap uit Arles een reliek van de heilige Rochus, bewaard in een kristallen urn die Madama Reale Maria Cristina schonk, onder de altaartafel. De broeders begroeven ook achtergelaten lichamen: in de ondergrondse kapel liggen een Parijse naaister die zich uit liefde verdronk en uit de Po werd gehaald, en welgestelde families wier grafinscripties op de muren bewaard bleven.