Belvedere di San Leucio, Koninklijk paleis in San Leucio, Caserta, Italië.

Het Belvedere di San Leucio is een crèmekleurig paleis met een centraal blok van drie verdiepingen en twee zijvleugels rond een geplaveide binnenplaats. De gevel heeft een witte dubbele deur, een boogvenster met balkon en een donker standbeeld, en rijen rechthoekige vensters onder met pannen gedekte schilddaken. Het complex omvat ook de zijdefabriek, woningen voor arbeiders en Italiaanse tuinen op terrassen.

Karel van Bourbon stuurde op advies van minister Bernardo Tanucci jonge mensen naar Frankrijk om zijdeweven te leren. In 1778 ontwierp architect Francesco Collecini de Real Colonia di San Leucio, met een statuut uit 1789 ondertekend door Ferdinand IV. De geplande ronde stad Ferdinandopoli werd gestopt door de revolutie van 1799; na de Italiaanse eenwording kwam het terrein aan de staat.

De naam San Leucio komt van een kleine kerk gewijd aan de heilige Lucius; de hier geweven zijde tooide het Witte Huis, Buckingham Palace en het Quirinaal. In de eetkamer schilderde Fedele Fischetti allegorieën van Bacchus en Ariadne, de badkamer heeft encaustische tekeningen van Jacob Philipp Hackert. Elk jaar in juni en juli vindt in het Teatro Serici het Leuciana-festival plaats.

De toegang tot het monumentale complex loopt via een poort onder een boog met het koninklijke wapen, gedragen door twee leeuwen. Rechts en links staan de arbeiderswoningen San Carlo en San Ferdinando, zevenendertig appartementen, verbonden met het paleis door een dubbele trap rond de koninklijke stallen. De Italiaanse tuinen liggen in het westen op verschillende niveaus, verbonden door trappen.

Ferdinand IV plande de kolonie uit te breiden tot een cirkelvormige nieuwe stad Ferdinandopoli, met radiale straten en een centraal plein; de werken stopten na de revolutie van 1799 en de Parthenopeïsche Republiek. Het wetboek van 1789, in 150 exemplaren gedrukt door de Koninklijke Drukkerij, schafte privébezit af en richtte een gemeenschappelijke liefdadigheidskas op.