Conversion of Saint Paul parish church, Gotische parochiekerk in St. Pauls, Zuid-Tirol, Italië.

De parochiekerk van de Bekering van Sint-Paulus is een laatgotische hallenkerk in St. Pauls, een frazione van Eppan, gebouwd vanaf 1460. Het drieschepige koor met omgang (1460-1470) rust op zes vrijstaande en zes wandpijlers die een netgewelf van gehouwen steen dragen; de toren, in 1647 voltooid met een barokke uiendak, reikt tot 85 m boven de heuvel op 395 m.

Een parochie met zetel in St. Pauls is gedocumenteerd vanaf 1147, toen bisschop Altmann haar onder het kathedraalkapittel van Trente plaatste; in 1236 ging zij over naar het augustijner klooster St. Maria in der Au in Bozen. De bouw van de huidige laatgotische kerk begon in 1460 met steun van adellijke families; het koor werd 1460/61–1470 door een Zwabische bouwloods opgetrokken en in 1490 ingewijd. Van 1501 tot 1513 leidde Jakob Zwitzel de westfaçade en de toren; de uiendom werd in 1647 toegevoegd.

De naam van de kerk verwijst naar het feest van de Bekering van de heilige Paulus. In 1489 leidden de diefstal en teruggave van sieraden die uit de Pietà van de kerk waren gestolen tot de bouw van een wegkapel en maakten St. Pauls tot een belangrijk bedevaartsoord in Zuid-Tirol, totdat Jozef II de bedevaarten in 1783 afschafte. De hier verzamelde votiefschilderijen zijn nu opgeslagen.

De kerk staat op 395 m hoogte in het centrum van de frazione St. Pauls, op een hoogte van het Überetsch, met de Pfarrwidum direct ten zuidoosten ervan. De 85 m hoge toren is van verre zichtbaar en dient als oriëntatiepunt bij aankomst door het dorp.

De 85 meter hoge toren met de in 1647 toegevoegde barokke ui koepel maakt de kerk van ver zichtbaar en bezorgde haar de bijnaam „Dom auf dem Lande” (kathedraal op het platteland). De nieuwe laatgotische kerk werd als een buitenmantel om de oude heen gebouwd; het oude gebouw werd pas in de tweede helft van de 16e eeuw afgebroken.