Zecca di Mediolanum, Romeinse munt en archeologische vindplaats in Milaan, Italië.

De Zecca di Mediolanum was een Romeinse muntfabriek in Milaan waarvan nog steeds stenen muren en fundamenten bewaard zijn gebleven. De archeologische overblijfselen werden onder het voormalige bankgebouw ontdekt en tonen hoe dit werkplaats voor muntproductie was ingericht.

De munt opende onder Gallienus rond 260 en sloeg de „legioenserie” van 23 typen antoniniani. Aurelianus sloot haar in 274 ten gunste van Ticinum, maar Maximianus heropende haar rond 290-291, toen Mediolanum zijn hoofdstad werd. Constantijn I sloot haar in 326-327 en Constantius II liet haar in november 352 weer werken. Na 395 leverde zij goud en zilver voor de noordelijke provincies tot de sluiting rond 404, bij de verplaatsing van de hoofdstad naar Ravenna.

De munt produceerde munten met keizersportretten en symbolen die de macht en artistieke waarden van de Romeinse overheersing in het noorden weerspiegelden. Deze munten waren kleine boodschappers van de keizerlijke autoriteit die door de hele regio circuleerden.

De rechthoekige muren die in 1908 bij de bouw van de Banca d'Italia werden gevonden, liggen tussen de Via Moneta en de Via Armorari, van noordwest naar zuidoost georiënteerd zoals het naburige forum. De straatnaam Via Moneta herinnert aan de munt. De resten liggen ondergronds en zijn niet vrij toegankelijk; toegang alleen via geleide archeologische bezoeken of tijdelijke tentoonstellingen.

Munten uit deze munt dragen vaak de letters MD gegraveerd, afkorting voor Mediolanum die archeologen helpt de herkomst ervan te bepalen. Deze merken fungeren als antieke vingerafdrukken die elk stuk direct verbinden met dit noordelijke productiecentrum.