Angevin tower, Middeleeuwse verdedigingstoren in Bitonto, Italië

De Anjevinische Toren is een vijftiende-eeuwse toren in Bitonto, de grootste van de achtentwintig torens langs de oude stadsmuur. De ronde plattegrond meet 16,10 m in doorsnee en het basement van tufblokken is 4,90 m dik. Binnen liggen drie overwelfde ruimtes op drie niveaus: rond op de eerste en derde verdieping, achthoekig met kruisgewelf en haard op de tweede.

De toren werd waarschijnlijk eind 14e eeuw begonnen ter verdediging van de Porta Baresana, al dateren sommige onderzoekers de werken in de eerste helft van de 15e eeuw, onder Giovanni I Ventimiglia en Marino Correale. Een document uit 1399 dat wordt toegeschreven aan koningin Margherita, echtgenote van koning Carlo III van Napels, vermeldt er een castellano. In 1503 noemde de hertog van Nemours hem niet minder sterk dan de toren van Brugge; later diende hij als gevangenis.

De naam van de toren komt van de Anjou-dynastie, maar sommige onderzoekers schrijven de bouw toe aan Giovanni I Ventimiglia en Marino Correale, wier wapenschilden zijn uitgehouwen op de kapitelen van de schoorsteenzuilen op de tweede verdieping. Na een ingrijpende inwendige restauratie huisvest hij nu een galerie voor hedendaagse kunst en was hij locatie voor de tweede editie van het Bitonto Art Festival.

De toren staat in het historische centrum van Bitonto, bij de Porta Baresana, en is te voet bereikbaar via de straten van de oude stad. Binnen verbinden versterkte gangen drie gewelfde niveaus; de achthoekige zaal op de tweede verdieping en de gebeeldhouwde kapitelen van de schouw horen bij de details om op te letten. Opgravingen brachten de casematten, de ravelijnen en de gracht aan de voet van de toren aan het licht, plus het vijfhoekige fundament en een ophaalbrugpad dat hem met het aangrenzende plein verbond.

Opgravingen rond de toren brachten de rond de jaren 1490 toegevoegde kazematten, de ravelijnen, de gracht, de vijfhoekige sokkel en een ophaalbrugpad dat de toren met het aangrenzende plein verbond aan het licht. De toren was bovendien via ondergrondse gangen verbonden met de andere zevenentwintig torens van de stadsmuur.