Teatro Coccia, Operahuis in Novara, Italië

Het Teatro Coccia is een operagebouw in Novara met een lichtgele bovenverdieping op een grijze stenen onderbouw, voorafgegaan door een portiek van hoge grijze stenen zuilen. De hoefijzervormige zaal wordt omringd door drie orden van loges, een eerste galerij en een loggione, versierd in renaissancestijl met Korinthische gietijzeren zuilen met daarboven een zwanensculptuur. De toneelopening is 14 meter breed en het toneel 23 meter diep.

Het Teatro Nuovo van Novara, ontworpen door Cosimo Morelli, opende in 1779 met Medonte re d'Epiro van Giuseppe Sarti; de gebroeders Galliari beschilderden het doek met Hercules, de mythische stichter van de stad. In 1873 vernoemd tot Teatro Coccia naar componist Carlo Coccia, werd het in 1886 afgebroken en door Giuseppe Oliverio op een groter terrein herbouwd. Het nieuwe huis opende op 22 december 1888 met Meyerbeers Les Huguenots, gedirigeerd door Arturo Toscanini.

Het theater draagt de naam van Carlo Coccia, een in Novara geboren componist die meer dan dertig jaar de kapel van de Dom leidde; op 6 juli 1873, enkele maanden na zijn dood, kreeg het die naam. Een artikel in de Corriere della Sera van 1932 noemde het de wachtkamer van de Scala, omdat zangeressen als Carmen Melis en Gilda Dalla Rizza hier vroeg optraden.

De entreeportiek met zuilen van roze graniet uit Baveno komt uit op de via Fratelli Rosselli, met de piazza dei Martiri in het westen en de piazza Giacomo Puccini in het oosten. Binnen bereikt men de drie rijen loges, de eerste galerij en de loggione via trappen, waardoor de plaatsen in de zaal met 918 stoelen sterk verschillen in toegang. De zaal Piccolo Coccia biedt 200 plaatsen.

De opening in 1888 met Meyerbeers Les Huguenots, gedirigeerd door Arturo Toscanini, zou slecht zijn ontvangen, vermoedelijk door de complexiteit van de partituur. Toscanini leidde er in datzelfde openingseizoen ook Verdi's Aida en La forza del destino.