Defense system of the Venice Lagoon, Fortificatiesysteem in de Venetiaanse Lagune, Italië.

Het verdedigingssysteem van de Venetiaanse Lagune bestaat uit meerdere forten, batterijen en achthoekige structuren gepositioneerd op strategische watergangpunten. Deze faciliteiten controleerden de verschillende kanalen en doorgangen met kanonenplatforms op verschillende niveaus.

In 1380, tijdens de oorlog met Genua, liet Venetië het dorp Poveglia ontruimen en bouwde voor het eiland een klein achthoekig artilleriefort dat de route naar het San Marcobekken afsloot. In 1538 werd het fort San Felice in Chioggia ingewijd, in 1543 gevolgd door Sant'Andrea bij de Lido-monding, ontworpen door Sanmicheli. Nieuwe achthoeken bewaakten vanaf 1571 de monding van Malamocco, in 1591 kwam San Nicolò erbij.

Het fort van Sant'Andrea toont hoe Venetianen militaire ingenieurstechnieken combineerden met hun eigen architectonische stijl, gebruikmakend van kalksteen arcades en trapeziumvormige constructies.

Veel van de versterkingen kunnen het best vanaf het water worden bekeken, dus bootrondvaarten zijn een goed middel om het hele systeem te observeren. Enkele forten zoals Sant'Andrea kunnen te voet worden bezocht, hoewel de bereikbaarheid afhankelijk is van seizoen en waterkwaliteit.

De Maximilianstoren op het eiland Sant'Erasmo heeft een cirkelvormig ontwerp met een draaibaar kanonenplatform dat 360-graden dekking van de lagune bood. Deze roterende constructie was een technische innovatie die het fort toestond snel te reageren op bedreigingen vanuit elke richting.