Rocca di Orino, Middeleeuwse vesting in Orino, Italië.

Orino Castle is een versterkte structuur op verheven terrein in Noord-Italië met stenen muren en torens uit de middeleeuwen. De bouw toont het typische defensieve ontwerp dat in de hele Lombardische regio tijdens die tijd werd gebruikt.

De eerste gedocumenteerde vermelding van de vesting staat in de akten van de parochiekerk S. Lorenzo in Cuvio, gedateerd maart 1176. Ze werd waarschijnlijk in de Longobardische tijd versterkt en gecontroleerd door de Besozzi of de Cotta, aan wie Francesco Sforza in 1450 de pieve van Valcuvia in leen gaf. Ze diende als militair steunpunt in de 13e-eeuwse strijd tussen Welfen en Ghibellijnen tot de overwinning van de Visconti. De Rocchetta in de binnenplaats dateert uit een verbouwing van de 15e eeuw; in 1512 bezetten Zwitserse troepen haar tot de slag bij Marignano in 1515, waarna ze werd gesloopt.

Het kasteel blijft verbonden met de lokale identiteit en toont hoe middeleeuwse gemeenschappen hun grondgebied beschermden. Wandelaars en geschiedkundeliefhebbers gebruiken de site vandaag om het verleden van deze heuvelige regio te begrijpen.

De vesting staat op een rotsrichel op 540 meter, ten noordoosten van Orino, boven de Valcuvia. Ze is particulier bezit, dus de ommuurde binnenplaats, de cisterne en de vervallen Rocchetta zijn van buiten te zien. De klim vanaf het dorp gaat te voet over oneffen grond; de beboste helling en de blootliggende richel zorgen voor wisselvallig weer.

Het kasteel heet plaatselijk "Roca di Arian". Volgens de legende bezetten de Arianen, door bisschop Ambrosius uit Milaan verdreven, de vesting tot Milanese troepen in 389 na Chr. het "Forte di Varese" innamen; zij vluchtten toen Sint-Laurentius in vlammen verscheen.