Pieve di San Zaccaria, Romaanse kerk in Rocca Susella, Italië.

De pieve di San Zaccaria is een romaanse kerkgebouw met een gevel van afwisselende zandsteen- en bakstenen banden. Het interieur wordt gekenmerkt door gesneden kapitelen en reliefversierde portalen die het onderscheidende architectonische karakter vormen.

De pieve werd waarschijnlijk in de eerste helft van de 12e eeuw door Comacijnse meesters gebouwd en voor het eerst gedocumenteerd in 1561. Als hoofdkapel bestuurde zij tot 1700 de parochies Sant'Eusebio, Montesegale, Sanguignano, San Giovanni di Piumesana, Groppo, Susella en Godiasco. In 1820 werd zij tot eenvoudige parochie teruggebracht en het grootste deel van het gebouw werd later ontheiligd en voor landbouw gebruikt.

De naam San Zaccaria verwijst naar de toewijding van de kerk, die als Capo-Pieve tot 1700 de parochies Sant'Eusebio, Montesegale, Sanguignano, San Giovanni di Piumesana, Groppo, Susella en Godiasco aan zich ondergeschikt had. Rond 1900 schilderde de Vogherese schilder Edoardo Cerutti in de lunet, in imitatiemozaïek, een scène uit het leven van de heilige Zacharias; vandaag is de lunet zonder decoratie.

De kerk staat in het Ardivestra-dal, op het grondgebied van Rocca Susella, en is via lokale wegen bereikbaar; het gebouw is georiënteerd, met de façade op het westen. Een groot deel van het bouwwerk is ontheiligd en voor landbouwdoeleinden gebruikt, waardoor het interieur mogelijk niet te bezoeken is. Het in de 20e eeuw herbouwde zuidelijke schip is overdekt en bevat een stenen trap naar een gewelfde kelderruimte.

Het zuidelijke zijschip werd in de 20e eeuw herbouwd na de sloop van het pastoriehuis; een stenen trap leidt daar naar een ruimte met onregelmatige stenen gewelven, waarschijnlijk de kelder van dat huis uit het einde van de 16e eeuw. Rond 1900 schilderde de schilder Edoardo Cerutti uit Voghera in de lunette een scène uit het leven van de heilige Zacharias als namaakmozaïek, nu verloren.