Punta Venezia, Bergpiek in de Cottische Alpen, Italië.

De Pointe de Venise is een top van 3.095 m op de noordelijke kam van de Monviso-groep, op de Frans-Italiaanse grens, tussen de Colle del Coulour del Porco in het zuiden en de Colle del Coulour Bianco in het noorden. De oostelijke, Italiaanse zijde is een steile verticale of subverticale wand, terwijl de westelijke, Franse zijde een helling met vrijwel constante hellingshoek is, bedekt met rotsgruis. Het gesteente bestaat uit effusieve stollingsgesteenten zoals prasinieten, amfibolieten en eclogieten.

Over de eerste beklimming is niets precies bekend, maar de top werd bereikt door de topografen die rond het midden van de 19e eeuw de kaart van het Koninkrijk Sardinië maakten. De naam Punta Venezia werd in 1903 gegeven door professor Valbusa. De route Via dei Torrioni op de zuidoostwand werd in 1974 geopend door Ugo Griva en Eraldo Quero, met een eerste winterbeklimming door Eraldo Quero in 1975.

De naam Punta Venezia werd de berg in 1903 gegeven door professor Valbusa. Vlak bij de top ligt op 3.080 m een kleine bivak in een oude militaire structuur: een metalen bouwsel met tongewelfdak, twee slaapplaatsen met dekens, in 1991 gerestaureerd door de sectie Cavour van de CAI en gemarkeerd met een houten plaat; hij blijft altijd open.

Bereiken van de top gebeurt het best via gevestigde paden vanaf nabijgelegen berghutjes gedurende het zomerseizoen. Bezoekers moeten zich voorbereiden op steil terrein en veranderende weersomstandigheden op deze hoogte.

Net onder de top staat op 3.080 m op een zadel de Bivacco di Punta Venezia, een metalen bouwwerk met tongewelfdak en houten binnenbekleding, ingericht in een oude militaire structuur. Er staan twee britsen met dekens; de hut werd in 1991 gerestaureerd door de sectie Cavour van de CAI en is altijd open, zoals een houten plaat aan de gevel vermeldt.