Pieve di San Giorgio di Valpolicella, Romaanse kerk in San Giorgio di Valpolicella, Sant'Ambrogio di Valpolicella, Italië

De Pieve di San Giorgio di Valpolicella is een romaanse kerk in San Giorgio di Valpolicella, een buurtschap van Sant'Ambrogio di Valpolicella. De gevel van ruwe lichtgrijze en beige steenblokken heeft een vooruitspringend rond volume met een hoge boogdeur in een roze stenen omlijsting; rechts rijst een vierkante stenen klokkentoren met wijzerplaat op. Binnen wordt een lange schip onder een donker houten dakstoel geflankeerd door rondbogen, met een stenen altaar onder de absisboog.

Opgravingen ten oosten van de kerk tussen 1985 en 1989 legden een rechthoekige hut uit de bronstijd en ijzertijdstructuren van het „Rhaetische huis” bloot, uitgegraven in de rots en bedekt met platen roze kalksteen. De plek was een religieus centrum van de Arusnates, wier inscripties godheden als Lualda, Cuslanus en Sol en Luna noemen. Een Longobardische fase blijkt uit de zuiltjes van het ciborium met de naam van koning Liutprand (712-744); de kerk werd rond de 11e eeuw grotendeels herbouwd na de aardbeving van 1117, en een bul van Eugenius III uit 1145 noemt haar voor het eerst een pieve.

De bijnaam "Ingannapoltron" ("misleidt de luiaard") verwijst naar de klim die pelgrims moesten maken naar de kerk op de heuvel. De parochie was een kapittelkerk waarvan de kanunniken een schola iuniorum leidden, waar jongens uit de streek Latijnse grammatica leerden en waaruit nieuwe geestelijken werden gekozen. Het doopvont uit het begin van de 12e eeuw staat aan de linkerzijde van het gebouw.

Bezoekers kunnen de oostelijke klooster verkennen met zijn drie originele arkaden en centrale put, plus een archeologisch museum ontworpen door Libero Cecchini. De locatie op de heuveltop biedt uitzicht over de omliggende regio terwijl je door het complex loopt.

In de rechterbeuk staat onder een van de zuilen een altaar voor Sol en Luna, opgericht door priester Quintus Sertorius Festus. Volgens de bronnen schijnen alleen de Arusnaten deze twee godheden samen te hebben vereerd, vermoedelijk voor de vruchtbaarheid van de akkers.