Parco Regionale dello Stirone e del Piacenziano, Regionaal park tussen de provincies Parma en Piacenza, Italië

Het Parco Regionale dello Stirone e del Piacenziano strekt zich uit tussen de provincies Piacenza en Parma, langs de Stirone-beek en de badlands van het voormalige geologische reservaat Piacenziano. Het is verdeeld in vier zones: volledige bescherming (ongeveer 219 ha, fossielen, toegang alleen voor wetenschappelijke of educatieve doeleinden), algemene bescherming (ongeveer 481 ha), milieubescherming (ongeveer 1081 ha, minder intensieve landbouw) en voorzieningen (ongeveer 149 ha, ingerichte gebieden en parkeerplaatsen). In alle vier zones is jacht verboden.

Het gebied werd beschermd in 2011 en veranderde landbouwland in een gereserveerd gebied voor geologische formaties en natuurlijke habitats. Deze verandering erkende het wetenschappelijk belang van het landschap.

De antieke handelroutes Via Emilia en Via Francigena lopen door het gebied en verbinden historische nederzettingen, kastelen en parochiekerken. Deze paden bepalen nog steeds hoe mensen het landschap vandaag ervaren.

Het park is verdeeld in vier zones: zone A (ongeveer 219 ha) is gesloten voor publiek en voorbehouden aan wetenschappelijk en educatief bezoek, terwijl zone B (ongeveer 481 ha) en zone C (ongeveer 1081 ha) minder intensieve landbouw toelaten. Ingerichte gebieden en parkeerplaatsen liggen in zone D (ongeveer 149 ha); jagen is in alle vier zones verboden. De fossielhoudende ontsluitingen liggen in zone A, dus fossielen ziet men eerder in de museumcollecties dan in de rivierbedding.

De erosie van de Stirone, deels natuurlijk maar versterkt door grindwinning in de bedding, heeft mariene sedimenten van de Povlakte-rand blootgelegd. Er zijn resten gevonden van schildpadden, verschillende walvissen en schelpen; de Mioceen-walvis Plesiobalaenoptera quarantellii behoort tot de stukken in het museum MuMAB in Millepioppi, geopend in september 2020.