Porto Marina Di Carrara, Commerciële haven en jachthaven aan de Tyrreense Zeekust, Italië.

Porto Marina Di Carrara is een havenfaciliteit aan de Tyrreense kust verdeeld in twee operationele secties. Het ene gedeelte verwerkt commerciële lading en vrachtschepen, terwijl het andere aanlegplaatsen biedt voor particuliere jachten en recreatievaartuigen.

De directe voorloper van de haven is de haven van de Romeinse stad Luni, gesticht in 177 v.Chr. Vanaf de 2e eeuw v.Chr. werd Apuaans marmer van Luni naar Rome verscheept, per ossenkar naar de haven gebracht en op speciaal gebouwde schepen geladen. Na barbaarse invallen en malaria kwam de handel tot stilstand. In de renaissance werd de marmeruitvoer hervat vanaf de stranden van Avenza, met de laadmethode 'capra' of 'vetta' tot het einde van de 19e eeuw. In 1851 bouwde de industrieel Walton de eerste marmerlaadsteiger aan de kust; in 1871 volgde een tweede en in 1880 een derde, alle per spoor ontsloten. De kunstmatige haven van Marina di Carrara werd in 1922 begonnen, rond 1942 voltooid, in de Tweede Wereldoorlog verwoest en herbouwd; in 1954 kwam hij met de huidige havenhoofden in gebruik.

De haven onderhoudt sterke banden met de marmerhandel en functioneert als een werkend landschap waar grote steenblokken voortdurend worden geladen en gelost. Lokale vissersboten en plezierbootjes delen de haven met commerciële operaties.

De haven ligt in Marina di Carrara aan de Ligurische Zee, langs de Riviera Apuana, ongeveer 300 km ten noordwesten van Rome. Er wordt natuursteen overgeslagen: graniet uit India, Brazilië, zuidelijk Afrika en Noord-Europa, bewerkt Carrara-marmer voor de Verenigde Staten, Oost-Azië, de Perzische Golf en de Rode Zee. Er zijn verbindingen met 85 havens in 48 landen.

De havenarbeiders heten Buscaiol, afgeleid van busca, het dialectwoord voor hun karige loon. Vroeger bereikten de marmerblokken de kades via sporen op de laadpieren, getrokken door locomotieven uit de groeven van de Apuaanse Alpen.