Pieve di Santa Maria a Lamula, Middeleeuwse kerk in Montelaterone, Italië

Santa Maria a Lamula is een romaanse kerk met drie schepen die eindigen in drie halfcirkelvormige absides, gebouwd uit lokale trachietblokken en bedekt met houten spanten. Tussen 1935 en 1943 werd ze gedeeltelijk herbouwd. Een inscriptie op de eerste pijler rechts van de ingang herinnert aan een restauratie in juni 1268.

Santa Maria a Lamula wordt voor het eerst vermeld in 853, toen keizer Lotharius II het bezit ervan bevestigde aan de abdij San Salvatore op de Monte Amiata, waarvan het een afhankelijke cel was. Een document van 14 september 892 noemt een markt bij de kerk. Paus Gregorius V erkende haar in 996 als doopkerk. In 1264 staken troepen uit Siena die tegen de Aldobrandeschi vochten de kerk in brand; een inscriptie op de eerste pijler rechts van de ingang vermeldt de restauratie in juni 1268, onder koning Karel I van Anjou.

De naam Lamula komt van het middeleeuwse dorp Lamule, ook Lama genoemd, wat moeras of plas betekende, omdat de plek op drassige grond lag. Van het dorp is niets zichtbaars over. Een legende vertelt dat een muildier voor het portaal neerknielde om de Madonna te vereren; de sporen van zijn knieën zijn nog te zien op de steen voor de ingang.

De pieve staat aan de voet van de heuvel Montelaterone in de gemeente Arcidosso, langs de weg die van het Ente-dal naar het dorp klimt. Je bereikt haar te voet door de omliggende kastanjebossen en kleigronden. Het gebouw werd tussen 1935 en 1943 deels herbouwd; het romaanse metselwerk van trachiet dat je nu ziet, vermengt originele delen met modern werk.

Een muilezel knielde voor het portaal van de kerk neer om hulde te brengen aan het Madonnabeeld, en de afdrukken van zijn knieën zijn nog steeds zichtbaar op de steen voor de ingang. Het dorp dat ooit naast de kerk stond, Lamule, heeft geen zichtbaar spoor achtergelaten.