Palazzo dei Vicari, Middeleeuws paleis in Scarperia, Italië.

Palazzo dei Vicari in Scarperia ontstond uit een 14e-eeuwse toren, waarschijnlijk de residentie van de Capitano, en werd na 1412 uitgebreid toen het dorp vicariaatszetel werd. De aardbeving van 1542 leidde tot werkzaamheden die het paleis zijn huidige aanzien gaven, met een gekanteelde toren en een houten trap van 102 treden. Sinds 1999 huist een vleugel het Museo dei ferri taglienti, met vijf afdelingen over de messenproductie van Scarperia.

Florence stichtte Scarperia in 1306 als militaire voorpost die de enige weg tussen Florence en Bologna tot het midden van de 18e eeuw controleerde. In 1412 werd de ‘terra nuova’ vicariaatszetel, wat uitbreidingen noodzakelijk maakte; in 1415 was het de zetel van het Vicariaat van de Florentijnse Republiek. Na de overwinning van 1351 op Milaneese troepen kreeg Scarperia het recht de Florentijnse lelie in omgekeerde kleuren te voeren.

Elke vicaris moest na zijn ambtstermijn van zes maanden het wapen van zijn familie op de gevel of in het atrium achterlaten. Veel zijn van geglazuurd terracotta uit Florentijnse werkplaatsen: die van Bernardo Lucalberti (1490) en Antonio Lorini (1491) worden toegeschreven aan Benedetto Buglioni, terwijl Santi Buglioni wordt gecrediteerd voor die van Francesco da Casavecchia (1528) en Gianfranco Baroncelli (1537).

Het bereiken van de toren top vereist het beklimmen van een houten trap die fysieke inspanning vereist en moeilijk kan zijn voor mensen met mobiliteitsproblemen. De beloning is een panoramisch uitzicht vanaf de defensieve loopbrug waar wachten eens uitkeken.

De houten trap van de toren telt 102 treden; vanaf de top is ook de lagere weeromgang te zien waarvandaan wachten vijanden in het oog hielden. De torenklok geldt als gedocumenteerd werk van Filippo Brunelleschi, het enige bewaarde bewijs van zijn klokkenmakerij, die zijn biografen Manetti en Vasari ruimer beschrijven.