Lucus Angitiae, Archeologische vindplaats in Luco dei Marsi, Italië.

Lucus Angitiae is een archeologische vindplaats in Luco dei Marsi met de overblijfselen van een oud heiligdom gewijd aan de godin Angitia. Het complex bevat tempelruïnes, muren van polygonale stenen en verschillende poorten die stammen uit verschillende bouwperioden.

Archeologisch onderzoek voert de plaats terug tot de Bronstijd; in de IJzertijd ontstond een versterkt gebied van meer dan 14 hectare, omsloten door polygonale muren met twee poorten. Tijdens de Samnitische oorlogen werd de akropolis op de Monte Penna bij de heiligdomstad eronder gevoegd, waarvan de muren ongeveer 30 hectare besloegen en vijf poorten hadden. Het heiligdom dateert uit de 3e eeuw v.Chr. en de plaats was tot in de vroege middeleeuwen een municipium.

De Marsen rond het Fucinomeer stonden bekend als bereiders van tegengif tegen slangenvergif en als kenners van de kruiden van de omliggende bergen; de legendarische Umbro, door Aeneas gedood in de Aeneis, hoort bij die traditie. De naam van het heiligdom hangt samen met het Latijnse lucus, een open plek in het bos, en met het Marsische Anctia, dat ook de stam van de Anxantini zijn naam gaf.

Sinds 2014 is het heiligdom na veiligheidswerkzaamheden weer toegankelijk; het gebied valt sinds 1998 onder het natuurpark San Leonardo. De opgegraven tempels, de terrasmuur en de poorten uit de ijzertijd liggen onder de akropolis van Monte Penna, op oneffen terrein en in gescheiden zones.

Opgravingen brachten opmerkelijke beelden aan het licht, waaronder een terracottafiguur van de godin en marmeren beelden gemaakt in Rhodaanse werkplaatsen. Deze kunstwerken uit de 2de eeuw voor Christus tonen hoe deze plaats verbindingen onderhield met verre centra van de antieke wereld.