Monastero di San Pietro in Palazzuolo, Benedictijnse kloosterruïnes in Monteverdi Marittimo, Italië.

San Pietro in Palazzuolo is een ruïne van een benedictijns klooster in Monteverdi Marittimo in Toscane, met muren die nog steeds delen van de originele indeling laten zien. De overblijfselen tonen afwisselende lagen van steen en baksteen, met gedeelten van de linker flank en het dwarsschip nog zichtbaar.

Het klooster werd in 754 gesticht door de Lombardische edelman Walfredo, zoon van de gastald van Pisa Ratchausi, met investituur van koning Astolfo, op de plaats van een Romeinse villa en een kleine tempel van de godin Bellona. Het won aan belang in de 11e eeuw, werd rond 1179 naar Poggio Badia verplaatst, werd in 1298 vallombrosaan en werd in 1561 verlaten toen de monniken naar het kasteel van Monteverdi verhuisden.

In 1298 kwam het klooster aan de vallombrosanen; in 1561 verlieten de monniken het voor een hospice binnen het kasteel van Monteverdi, met behoud van de titel San Pietro. Dat kleine huis, bediend door twee of drie monniken uit Vallombrosa, is tot 1781 gedocumenteerd.

De ruïne ligt op de heuvel Palazzuolo bij Poggio a Badia, in de gemeente Monteverdi Marittimo. De bewaarde linkerzijmuur en het transept bestaan uit alberese-blokken die aan de rechterkant afwisselen met baksteenbanden. De plek is verlaten en dakloos; de paden zijn oneffen, dus stevig schoeisel en tijd om te lopen zijn nodig.

Granieten zuilen en marmerstructuren uit de Lombardische periode werden ontdekt bij Badivecchia en zijn nu te zien in het museum van Monteverdi Marittimo. Deze vondsten onthullen de verbindingen van de plek met haar Romeinse en middeleeuwse verleden.