Monastero di San Felice

Het Monastero di San Felice is een voormalig benedictijnenkloster in Pavia met een kerk met drie absissen. Het interieur herbergt een crypte met witte marmeren reliekschrijnen en een klooster dat wordt ondersteund door 30 marmeren zuilen.

Het klooster werd tijdens de Lombardische periode rond 760 gesticht en ontving donaties van koning Desiderius en koningin Ansa. Na eeuwen van religieus belang werd het in 1785 opgeheven.

In de 15e eeuw traden jonge adellijke vrouwen uit invloedrijke families in deze monastieke gemeenschap toe, en het klooster ondergng aanzienlijke renovaties onder de leiding van abtis Andriola de Barrachis. Dit vormde het geestelijk en maatschappelijk leven van de stad gedurende generaties.

De gebouwen herbergen nu departementen van de Universiteit van Pavia, waardoor ze toegankelijk zijn als een werkende campus. Bezoekers moeten rekening houden met het feit dat actieve academische gebieden mogelijk beperkingen hebben.

Archeologische opgravingen in 1996 brachten acht graven uit de 8e eeuw in de kerk aan het licht. Onder de begrafenissen bevond zich het graf van de Engelse prinses Æthelswith, wat de vroegmiddeleeuwse connecties van het klooster aantoont.