Monastero di San Bruzio, Middeleeuws klooster in Magliano in Toscana, Italië.

San Bruzio is een vervallen benedictijnenklooster in het landschap ten zuidoosten van Magliano in Toscana. De bouw begon rond het jaar 1000 en werd voltooid tegen het einde van de 12e eeuw. Bewaard zijn de apsis, de oostelijke muren van het transept en bogen die een koepel met pendentieven en een achthoekige kalot droegen; de basis van het tiburium staat nog overeind. De buitenmuren bestaan uit grote, rechthoekig gehouwen travertijnblokken.

Benedictijner monniken begonnen rond het jaar 1000 met de bouw van het klooster, en de werken werden tegen het einde van de 12e eeuw voltooid. De bewaarde muren, de apsis en de bogen die de achthoekige koepel droegen, behoren tot die romaanse fase. De gebeeldhouwde kapitelen worden via modellen van over de Alpen in verband gebracht met die van San Rabano.

De abdij draagt de naam van de heilige Bruzio, een figuur van lokale verering, en de plek is nog verbonden met het platteland rond Magliano in Toscana. Herkenbaar zijn de gebeeldhouwde kapitelen van de halfpijlers, versierd met loofwerk en antropomorfe koppen, een detail dat aan modellen van over de Alpen wordt gekoppeld.

De ruïne staat in open landelijk gebied, ongeveer twee kilometer ten zuidoosten van Magliano in Toscana langs de weg naar Sant'Andrea, en is met de auto in enkele minuten bereikbaar. Er zijn geen voorzieningen ter plaatse, en de bewaarde muren, bogen en apsis hebben geen beschermende constructies of leuningen; let op de oneffen bodem.

De kapitelen van de halfpijlers dragen gebeeldhouwd loofwerk en antropomorfe koppen, door onderzoekers vergeleken met die van San Rabano vanwege een gemeenschappelijke herkomst uit modellen van over de Alpen. Men moet naar de bewaarde bogen opkijken om ze te vinden.