Castelcivita Caves, Natuurlijk grottencomplex in Nationaal Park Cilento, Italië

De Castelcivita-grotten vormen een uitgebreid netwerk door kalksteengebergten met verschillende grote kamers en vertakkende ondergrondse passages. De kamers vertonen een overvloed aan hangende en stijgende mineraaleformaties die zich langzaam over duizenden jaren hebben ontwikkeld.

Twee broers uit Controne, Giovanni en Francesco Ferrara, 14 en 16 jaar oud, deden op 7 februari 1889 de eerste gedocumenteerde moderne verkenning met olielampen; ingesloten door koolstofdioxide en vleermuizenmest werden ze na zes dagen gevonden, en Francesco stierf tijdens de redding. In 1920 keerde de apotheker van Castelcivita, Nicola Zonzi, terug naar de grotten, en zijn rapport leidde in de jaren 1920 en 1930 tot systematische kartering. Sinds de jaren 1970 doet de Universiteit van Siena archeologisch onderzoek, samen met de archeologische superintendence van Campanië.

De grotten worden ook wel Spartacusgrotten genoemd, naar een volksverhaal dat de gladiator er schuilde tijdens zijn mars van Brundisium naar de laatste slag bij de rivier de Silarus, die nabij Castelcivita werd uitgevochten. Het verhaal wordt lokaal doorverteld en is niet gedocumenteerd.

De toegang is via een gemarkeerd wandelpad met kunstmatige verlichting dat geschikt is voor de meeste bezoekers ongeacht hun fitnessniveau. Draag geschikte schoenen en wees voorbereid op constant koude temperaturen, omdat de ondergrondse ruimte het hele jaar door koel blijft.

Sommige formaties dragen plaatselijk toegewezen namen zoals orgelpijpen en diamantencascade, wat weerspiegelt hoe vroege bezoekers de plaats waarnamen. Deze populaire namen blijven vandaag de dag in gebruik en voegen een persoonlijk tintje toe aan het bezoek.