Eremo di Santa Maria alla Sambuca, 13e-eeuwse kluizenaarswoning in Collesalvetti, Italië

Santa Maria alla Sambuca is een 13e-eeuwse hermitage op 175 meter hoogte in een dal gevormd door de Ugione-beek, omgeven door bergen en bossen. De kerk behoud zijn originele steenconstructietechnieken met een enkel schip en halfronde apsis, en bevat fragmenten van frescos uit de 14e eeuw.

De hermitage is gedocumenteerd vanaf 1237, toen Rainerio del fu Belluccio de helft van zijn land naliet aan het romitorio van Santa Maria di Parrana, de naam van de Sambuca vóór 1317. In 1267 hing het af van het vallombrosaanse klooster San Paolo in Ripa d'Arno. In 1375 woonden er volgelingen van de zalige Giovanni Colombini, stichter van de Gesuati, geen jezuïeten.

De naam Sambuca komt van „buca santa”, heilige holte, naar de ligging in het dal en de kluizenaars die er woonden. In hagiografieën overgeleverde legenden verhalen van Satan die aan de broeders in het Ugione-dal verscheen; de in 1842 gedrukte annalen van Livorno van Giuseppe Vivoli vertellen over een demon in de vorm van een „Romitone” die aan de benedictijner monnik Bianco da l'Ancolina verscheen.

Het terrein bevindt zich in een bosrijke omgeving die te voet toegankelijk is, en stevig schoeisel wordt aanbevolen vanwege oneffelijk terrein en begroeiing. Alleen het gedeeltelijk gerestaureerde kerksectie is gemakkelijk bereikbaar, terwijl andere ruines voorzichtige navigatie door het omringende landschap vereisen.

Een versteend bos uit ongeveer 10 miljoen jaar geleden werd in 2010 dicht bij het terrein ontdekt, wat geologisch belang aan de locatie toevoegt. Deze ontdekking verbindt de spirituele geschiedenis van de hermitage met de oude natuurlijke geschiedenis van de regio.