Eremo di San Colombano, Kloosterkluizenarij op een klif in Trambileno, Italië.

De hermitage van Sint Columbanus is een kerk gebouwd halverwege een steile rotsachtige klif en bereikbaar via 102 treden die direct in de steen zijn uitgehakt. Het bouwwerk combineert natuurlijke grottformaties met muren en kamers die in de berg zijn uitgehouwen.

Een monnik kerfde het jaartal 753 in de rots naast de huidige klokkentoren, het begin van doorlopend kluizenaarsleven in de grotten. Tussen het late 10e en vroege 11e eeuw werd bij de grotmonding een kleine kerk voor de heilige gebouwd. Het eerste document dat haar noemt is een schenking van graaf Guglielmo Castelbarco uit 1319; de huidige kerk werd in 1720 voltooid. In 1782 werd het kluizenaarsleven onder het josephinisme afgeschaft; de provincie Trente restaureerde de site in 1996.

Fresco's binnenin tonen een lokale legende van een heilige die tegen een draak vecht bij een bergbeek. Deze schilderijen vertellen verhalen die al generaties lang belangrijk zijn voor de streek.

De toegang loopt via 102 in de rots gehouwen treden naast de klokkentoren, op de wand van de kloof van de beek Leno di Vallarsa in Trambileno, niet ver van Rovereto. De trap is smal en blootgesteld en daardoor ongeschikt voor bezoekers met hoogtevrees of beperkte mobiliteit. De provincie Trento restaureerde de site in 1996 en stelde haar open voor het publiek; een vrijwilligersgroep, het Comité Vrienden van de heilige Columbanus, onderhoudt haar.

Het jaartal 753, in de rots naast de klokkentoren gebeiteld, is het oudste spoor van heremietenmonniken, eeuwen vóór de kerk. De grotfresco's tonen de heilige Columbanus in gevecht met een draak, een legende rond de kinderen die in de Leno werden gedoopt. Het vijftiende-eeuwse fresco met Madonna en heiligen draagt smeekbeden en ex-voto's van 1505 tot 1782.