Eremo di Grottafucile, Middeleeuwse kluizenarij op Monte Revellone, Italië.

De Grottafucile-hermitage is een kloostergemeenschap in natuurlijke grotten met individuele cellen, een gemeenschappelijke binnenplaats en een waterput. Het ligt op ongeveer 380 meter hoogte op de Monte Revellone en is bereikbaar via wandelpaden door het regionale park.

Silvestro Guzzolini, bisschop van Osimo in conflict met zijn bisdom, trok zich in 1227 terug in een grot op de Monte Revellone, geschonken door Corrado di Rovellone. Volgelingen sloten zich bij hem aan en in 1228 stuurde paus Gregorius IX twee dominicaanse broeders om hem tot aansluiting bij de benedictijnen te bewegen. Rond 1231, toen de gemeenschap groeide, verhuisde Silvestro naar Montefano en begon een kleine gotische kerk, Santa Maria a Grottafucile, terwijl de kluis in 1265 tot klooster werd uitgebreid.

De plaats toont hoe religieuze gemeenschappen zich bewust afzonderen voor een contemplatief leven in afgelegen gebieden. De aangepaste grotten laten zien hoe monniken hun ruimte voor gebed en bezinning inrichtten.

Draag stevig wandelschoeisel en neem voldoende water mee, aangezien de paden naar de grotten over oneffen bergterrein gaan. Het helpt om trailmarkeringen en parkeerlocaties van tevoren na te checken, omdat de toegang volledig afhangt van wandelen.

Het bezoek van Filippo Bigioli in 1844 liet een geschreven verslag na over de staat van de kluis. Een steengroeve aan de voet van de kluis en later de tunnel van de Gola della Rossa bedreigden de stabiliteit, tot het ministerie in de jaren 1970 de werken stopte om de resten te beschermen.