San Salvatore al Vescovo, Romaanse kerk in centrum Florence, Italië

San Salvatore al Vescovo is een kerk aan de piazza dell'Olio, ingebouwd achter het aartsbisschoppelijk paleis. De gevel bewaart in de onderste helft drie blinde bogen op halfzuilen, ingelegd met wit Carrara-marmer en groen serpentijn, onder een zigzagband van lichte en donkere steen; het gepleisterde bovenstuk met het getraliede oculus dateert van omstreeks 1895. Het interieur is één zaal met tongewelf en achttiende-eeuwse fresco's.

De kerk is al in 1032 gedocumenteerd en gaat mogelijk terug tot de 9e eeuw; in 1221 werd ze herbouwd naar een ontwerp van Lapo Tedesco, zoals Vasari vermeldt. Ze was een van de zesendertig parochies van de oude stadsmuur van Florence. In 1441 verenigde paus Eugenius IV haar parochie met die van San Ruffillo en maakte haar tot de privékapel van de bisschop.

De naam „al Vescovo" komt van het aangrenzende aartsbisschoppelijk paleis, dat de parochie opslokte: in 1441 verenigde paus Eugenius IV San Salvatore met het naburige San Ruffillo en werd de kerk de privékapel van de bisschop. Een ingang komt uit op de binnenplaats van het paleis, verbouwd door Bernardino Ciurini en voltooid in 1737.

De kerk ligt aan de piazza dell'Olio en is ingebouwd in de achterzijde van het aartsbisschoppelijk paleis, waardoor de gevel vanaf straat nauwelijks opvalt. Een ingang komt uit op de binnenplaats van het paleis; de klokkengevel, in 1895 gedemonteerd, verkleind en opnieuw geplaatst, is te zien vanaf de via Roma.

De klokkengevel werd rond 1895 gedemonteerd, verkleind en opnieuw geplaatst boven op het vergrote aartsbisschoppelijke paleis, dat over de kerk zelf werd gebouwd; vandaag is hij te zien vanaf de via Roma. Alleen de topgevelomtrek van de façade blijft zichtbaar.